Op 10 en 11 september 2011 was er een Aikidostage in Heerenveen.
Kitty Sempai en ik hadden ons ingeschreven om die stage te gaan volgen. De trainer die deze stage gaf was Claude Pellerin Shihan. Geen onbekende in de Aikidowereld want Claude Shihan heeft heel veel samengewerkt met Nobuyoshi Tamura Shihan. Tamura Shihan, helaas overleden in augustus 2010, was een directe leerling van O’sensei Murihei Ueshiba, dus van een hoog niveau kon zeker uitgegaan worden.
Zaterdag 10 september was de stage van 11:30 tot 13:00 uur en van 16:00 tot 18:00 uur. Er werd een lunch geserveerd als je daar voor betaalde. Het idee daarachter was waarschijnlijk dat die drie uur gezamenlijk gedeeld zou worden tussen alle aikidoka’s.Zondag 11 september was de stage van 9:00 tot 11:00 uur door Claude Shihan en van 11:00 tot 12:00 uur door Chris de Jongh Sensei. Zaterdag Kitty Sempai opgehaald en wij waren in Heerenveen om 11:00 uur. Gelijk maar de betaling geregeld en het bleek dat je als JBN lid 5 euro korting kreeg. De lunch kostte ook 5 euro dus dat was dan weer een meevaller. Achteraf bleek de lunch niet meer te zijn dan een lunchpakketje in een papieren zak. Een domper waar iedereen negatieve opmerkingen over had. Maar dat kon de pret niet drukken, we kwamen tenslotte voor de stage.
Wat mij opviel was dat er voor Aikido begrippen weinig kandidaten waren. Zo’n 25 Aikidoka’s en dat is meestal wel hoger. Op een stage van Chris de Jongh Sensei in Heerenveen komen gemiddeld 30 mensen af. Daarom was mijn verwachting dat een stage door Claude Shihan zeker meer Aikidoka’s zouden komen. Niet dat ik dit erg vond want zo heb je meer ruimte om te vallen en rollen en heb je zelfs kans dat je een techniek persoonlijk door Claude Shihan uitgelegd krijgt. En die kans werd ingevuld. Het is een hele ervaring als je een praktijk uitleg krijgt van een trainer met heel veel ervaring. Bij de eerste pakking voel je het verschil al.
De stage startte met een uitgebreide opwarming. Alle spiergroepen werden gerekt en gestrekt naast een hele goede ademhalingsoefening. Je voelt op een gegeven moment de Ki door je stromen. Deze opwarming duurde zo ongeveer een half uur. Daarna kwam de lesopbouw waarbij heel veel aan de houding vanuit het centrum gewerkt werd. Wat bij is gebleven is dat er heel veel bewegingen werden gedaan vanuit de basishouding. Houding aannemen om met een mes aan te vallen, de aanval inzetten en dan weer terug. Of dezelfde beweging maar dan met een zwaardslag. Kortom, houding, stap en terug naar de houding. Op die manier wilde Claude Shihan het “Samurai lopen” erin laten slijten. Je moest je bewust gaan worden te bewegen vanuit je centrum. Je hoofd boven je centrum houden en vooral bewegen met en vanuit de heupen. De stoot of slag ook voor je centrale lijn. Zo behoud je ook een verdediging. Deze basishouding is namelijk essentieel bij alle Aikido technieken. Blijf rechtop, beweeg vanuit je centrum voor de balans maar ook om zo min mogelijk energie te gebruiken en je staat in het middelpunt van je eigen kracht.
Daarna werd de Taisabaki getraind door de aanval met het mes of het zwaard te pareren door uit te stappen en in de richting van de aanvaller mee te lopen. De aanvaller moest dus niet alleen een stoot geven maar ook rustig doorlopen. Een pas of drie vier. De enige verdediging was je hand of onderarm te gebruiken om de beweging van de aanval te begeleiden. Niet pakken, niet blokkeren of welke andere techniek dan ook. Het ging alleen om de Taisabaki. Dit werd later getraind in groepjes van drie of vier zodat je door meerdere personen aangevallen werd. Veel bewegen en heel veel Taisabaki’s.
Tot slot werden een paar technieken toegepast maar volgens Kitty Sempai en mij was dit niet heel veel. We hadden niet de indruk dat het erg fysiek was allemaal. Heel veel van hetzelfde en vooral gericht op het bewegen vanuit het centrum. Na gedegen afkoeloefeningen en het afgroeten was de les ten einde. De lunch viel tegen vandaar dat we even Heerenveen zijn ingegaan. Het was tenslotte mooi weer. Veel saamhorigheid tussen de aanwezige Aikidoka’s was er niet. Een praatje met vier andere Aikidoka’s was het maximale.
De tweede sessie was bijna een herhaling van de eerste. Er werd ruimte ingelast om steeds weer te hameren op het lopen en bewegen vanuit je centrum. Weer schijn aanvallen met een mes waarna dan een echte aanval die verdedigd moest worden met Taisabaki. En ook toen een paar simpele technieken waarbij de aanval gepareerd moest worden, de aanvaller naar de grond gebracht moest worden en met een Aikido techniek de aanvaller ontwapend werd. Voor mij, na al die jaren van alleen stagelopen en niet trainen bij een vereniging, was dit een lastige greep. De pols onderhands pakken en dan met een Ikkyo techniek de aanvaller naar de grond brengen. Zo staat je hand gelijk goed op de arm op te tillen, de pols te knikken en op de grond te zetten. Door op de elleboog te drukken gaat de hand open en heb je de aanvaller ontwapend.
Er werd veel gepraat tijdens deze les om elkaar aanwijzingen te geven. De sfeer was redelijk tot goed maar dat heb je altijd als je met een aantal vreemden traint. Bij het afgroeten maakte Claude Shihan hierover een opmerking. Hij vond dat er teveel gepraat werd. En daarom gaf hij de hogere banden mee dat die het voorbeeld moesten geven. Je kunt ook aanwijzingen geven zonder te praten. Doe het dan gewoon voor. Bij het afgroeten werd Claude Shihan bedankt. Niet in de Japanse taal maar in de Franse (de Shihan is een fransman en spreekt alleen Frans). Dus met een “Merci” was de eerste stage dag te einde.
Onderweg naar huis de stage geëvalueerd met Kitty Sempai waarbij de conclusie was dat er weinig fysieks aan de stage was.
Zondags vroeg op want 7:30 uur zou ik bij Kitty Sempai zijn. Wij waren er om 8:30 uur en liepen de trap op naar de dojo. Bij de eerste treden kwamen wij gelijk terug op het niet fysiek zijn van de eerste stage dag. Wat voelden wij onze benen zeg! Het pijnlijke was ook nog dat we moesten wachten, weer naar beneden zijn gegaan om koffie te drinken waarna we weer die trappen op moesten. Toen ik nog naar de wc moest die een verdieping lager was besloot ik bij weer naar boven lopen de volgende keer in mij gi te plassen. Gelukkig hoefde ik niet meer.
De les startte om 9:00 uur en ook nu was er een lage opkomst. Weer ca 25 Aikidoka’s. De stage van Claude Shihan was een herhaling van de zaterdag. Maar om 11:00 uur kwam Chris Sensei voor de groep. En dat hebben we geweten. Heel veel technieken die aansloten op de bewegingen die wij aangeleerd hadden van Claude Shihan. Maar daarbij dan ook heel veel aanvallen met vallen en rollen tot gevolg. Een aanslag op mijn conditie. Na een uurtje zo bezig te zijn geweest was ook deze stage afgelopen na een afkoeling en afgroeten. Wat mij verbaasde was dat er niet in het Japans werd afgegroet omdat er toch wel veel leerlingen van Chris Sensei waren. Tijdens andere stages van Chris Sensei waarbij zijn leerlingen aanwezig zijn, wordt dit namelijk wel gedaan. Nu werd er alleen “Bedankt” gezegd. Op zich maakt het niet uit in welke taal je afgroet, ik vind het wel wat hebben want het past bij de Aikido gedachte. Zo toon je respect. Maar dat is zoals ik er tegenaan kijk.
Ook nu weer op de terugweg met Kitty Sempai geëvalueerd waarbij wij tot de conclusie kwamen dat de stage best wel leerzaam was geweest. En daarvoor ga je naar een stage tenslotte. Dus op naar de volgende stage. Die is van Chris de Jongh Sensei op 1 oktober in Heerenveen. Ik heb er nu alweer zin in!
Harrie Sparendam