Op 23 december 2019 was het dan zover. De laatste les in dojo Veemarkt Amsterdam. Opgericht door Wilko Vriesman Shihan en uitgebouwd tot het hoofdkwartier van de DAF, zou dit vandaag de laatste locatie zijn waar Wilko Vriesman Shihan zijn laatste les zou geven. De dojo is er niet meer na deze les.
Aangegeven als de Winterschool, maar voor de leden bekend als laatste les in die dojo, maakte dat Sachien Raghoe Sensei (Aikidocentrum Rotterdam) met Fred Schnoor en ik, vooraf de nodige afspraken maakten. Wanneer gaan we, wie nemen we mee en wat doen we na afloop? Gemeld moet worden dat wij naast de Aikidolessen regelmatig contact hebben en elkaar ook privé ontmoeten.
Voor ons 23 december 2019 aanwezig bij deze laatste les
Besloten werd om de allerlaatste les aan de Veemarkt mee te doen. Het hele weekend kwam niet uit voor geen van ons drieën maar na met het thuisfront gesproken te hebben werd dit uiteindelijk het plan.
Door ongeluk bij IJburgertunnel nog net op tijd aanwezig
Door een ongeluk voor de IJburgertunnel moest ik omrijden maar kwam toch net op tijd aan. Snel omgekleed en aangesloten toen net de warming up begon. Sachien Sensei was mijn tori bij de eerste technieken en dat was maar goed ook. Rustig aan starten en zo goed inkomen. Natuurlijk liet hij voelen dat ik er net naast zat met mijn technieken en zo kon ik schaven.
Schaven aan technieken tijdens de warming up
Als snel werd ik gevraagd door anderen om hun uke te zijn maar dat kon ik nog netjes afwenden omdat Sachien Sensei mij elke keer op tijd aantikte. En zo kon ik dan schaven aan de technieken en goed werken aan de uitvoering. Dus niet er vol tegenaan te gaan en maar hopen dat de techniek goed uitgevoerd zou worden. Een wijze start waar ik weer veel geleerd heb.
Voor mij hele lastige technieken
Toen Wilko Shihan overging op het overnemen van het centrum, de techniek zonder te pakken uit te voeren, instappen en de lijn van uke pakken, dreigen naar het centrum en de lijn van uke etc, werd het al snel erg lastig in de uitvoering. Probeer maar eens Kote Gaeshi Ura te doen waarbij je het centrum van uke met je rug over neemt zonder uke te pakken of zelfs aan te raken. En dan alleen door vanuit je heupen in de lijn te stappen waarbij je dan pas uke’s pols pakt. Dat lukte mij dus niet. Ook niet bij omote. Werken vanuit de heup gaat mij nog steeds lastig af. Nog teveel in het hoofd. En dat kwam Wilko Shihan dan ook regelmatig zeggen. “Je werkt vanuit het hoofd en niet vanuit je centrum” Dan kan je alleen maar Ush zeggen en nog harder je best doen waarbij je nog meer in het hoofd gaat zitten. Blijft lastig en een uitdaging om daaraan te werken.
Geweldig genoten maar wat heb ik nu geleerd?
Al met al toch weer genoten. En zo komt het bewustzijn weer dat je nog steeds bewust onbekwaam bent. Ja het is nog een lange weg naar onbewust bekwaam.
Op onderstaande foto de leden die de laatste les hebben bijgewoond in dojo Veemarkt. Met weemoed kijk ik hiernaar maar voel mij vereerd dat ik erbij mocht zijn.
Gelukkig wordt er niet gestopt met de Aikidolessen door Wilko Vriesman Shihan. Op zijn website kun je terugvinden waar en wanneer de lessen plaatsvinden. Als je daar heengaat is de kans groot dat je mij er ook zult aantreffen.
Voor 19 december 2018 had AikiKids Dronten haar eerste examens geplanned.
Planning niet gehaald
Omdat het ook de laatste les van het jaar was, was het idee om na de examens gelijk en eindejaarsbijeenkomst te houden. Na het examen dus gelijk aan een hapje en een drankje. Helaas liep dat anders omdat er een aantal afzeggingen waren voor die dag.
Eén in plaats van vier kandidaten
Er zouden in totaal vier kandidaten komen maar dit bleek er maar één te zijn en wel Mette. Na de opwarming mocht zij zowel voor haar 14e Kyu en haar 13e Kyu op. Mette wist wat van haar gevraagd werd en tot mijn verbazing voerde zij de Ukemi’s vanuit staande positie uit. Ook de rest werd heel netjes uitgevoerd zodat zij haar 13e Kyu in ontvangst mocht nemen.
maar toch nog een gezellige afsluiting
Na haar examen werd er, om de tijd op te vullen, wat nieuwe technieken met haar doorgenomen waar wij in 2019 aan gaan werken. Met nog een half uur te gaan werd besloten om het jaar af te sluiten zodat Mette met haar moeder en mij aan het hapje en drankje konden beginnen.
Mette gefeliciteerd met je 13e kyu, fijne feestdagen tot volgend jaar.
Op 22 oktober 2018 was het plan weer mee te trainen bij Donovan Waite Shihan want ik was toch in NY. Op de agenda stond vermeld dat Donovan les zou geven maar ’s middags was de agenda aangepast en stond Donovan er niet meer op. Besloten werd om dan bij Yamada te trainen op 23 oktober.
Zo gezegd zo gedaan dus ruim op tijd aanwezig. Omdat Yamada Shihan al aanwezig was en ik mij nog om moest kleden eerst maar gevraagd of er een foto gemaakt kon worden. Je weet immers nooit of hij nog aanwezig is na de les en voor de bewijsvoering wil je toch een aandenken. Hahaha.
Zoals gebruikelijk bij Yamada Shihan train je daar altijd met dezelfde uke waarmee de les begint. Dus ik zocht een hakama op. Was wel weer even wennen want kwam net van een 10 daagse cruise, had alleen maar geluierd en was een kilo (of wat) aangekomen. Dus geen conditie en behoorlijk stijf. Mijn uke zou er rekening mee houden maar al snel zaten wij in de flow van het martiale wat altijd de insteek is in die dojo.
Wat je meestal ziet bij aikidotechnieken is dat uke weet wat er komt en daar op anticipeert. Dit om blessures te voorkomen. Dus toen er Irimi-nage ingezet werd zag ik dat voordat er gegooid werd een andere uke zich al liet vallen. Daarop besloot ik, juist omdat het daar martiaal is, om dat niet te doen. Voel ik niets dan doe ik ook niets. Sterker, ik ging “het gevecht’ aan. Tori moest hier even aan wennen maar pakte het snel op. Je voelde dat hij kracht ging gebruiken. Dus toen ik tori was deed uke hetzelfde. Yamada Shihan merkte dit op en corrigeerde mij direct. Niet dat ik kracht gebruikte maar omdat ik de techniek niet voor de 100% uitvoerde. Ik was even de uke van Yamada Shihan en dat merkte ik. Een gooi en smak zonder dat ik de kracht voelde. Yamada Shihan voelde mijn traagheid en toen ik weer aanviel werd ik met meer gevoel maar duidelijk minder hard naar de grond gewerkt. Yamada Shihan deed toen voor hoe de techniek wel goed uitgevoerd moest worden. Niet instappend je arm de beweging laten maken maar je arm als een zwaardslag naar het midden van je eigen centrum brengen terwijl je instapt. Een hele goede les en voor mijn uke was er geen houden meer aan.
Ook met de andere techniek die uitgevoerd werd, vanuit shomen uchi Nikyo ura, ging ik pas mee als er wat gevoeld werd. En ook toen moest tori hard werken. Andersom ook en al snel merkte je dat de techniek niet zo vanzelfsprekend is. Je moet het echt goed uitvoeren want als uke tegenwerkt of snel reageert kan de arm uit de techniek gehaald worden.
En zo hebben wij dan de les getraind. Na het afgroeten kwam uke naar mij toe en bedankte voor de wijze les. Zo had hij nog nooit getraind daar. Ik bekende dat wij ook nooit zo trainen om blessures te voorkomen maar dat ik dat met een goede vriend en trainingsmaatje dat soms wel doe. Alleen maar om de techniek aan te scherpen. En aangezien hij het vertrouwen gaf niet helemaal door te zetten en te stoppen als hij zag dat ik ging aftikken, ik wel zo met hem durfde te trainen.
Kortom, het was weer een wijze les, veel genoten en toch wel wat gevoelige gewrichten over gehouden door het harde en krachtige trainen. Maar dat is wel eens lekker een enkele keer.
Over een maandje of wat maar weer heen en kijken of ik dezelfde uke weer tegenkom.
Samen met de gemeente Dronten, De Meerpaal en Optisport is begin 2018 gekeken of er een mogelijkheid is om passieve kinderen in beweging te krijgen.
De aanleiding was een moeder c.q. oma die wel interesse had in Aikdo maar dat in Dronten niet kon vinden voor haarzelf en haar kleinkind. Nadat ikzelf met flyers, het netwerk benaderen en mensen aanspreken gestart was kwam ik via OptiSport en de buurtsportcoaches van De Meerpaal in contact met de gemeente. Na een paar bijeenkomsten werd besloten om de scholen te benaderen met een gasttraining voor de bovenbouwgroepen. Vanuit deze acties kwamen een paar kinderen kijken waarna er gezocht moest worden naar een locatie. Hier bood ASVD-Budo hulp. Ik kon in hun locatie en ook hun matten gebruiken. Samenwerking zou later wel besproken worden omdat de vakantie voor de deur stond. Dat door een communicatiestoring de locatie niet elke keer gebruikt kon worden staat los van ASVD-Budo.
Na de vakantie en met een paar enthousiaste kinderen die wel wilden doorgaan ging ik op zoek naar een locatie omdat in de dojo van ASVD-Budo aan de Lijzijde geen ruimte was op de tijdstippen die mij/ons het beste uitkwam. En zo werd samen met OptisSport sportzaal De Stal aan de Barrage 6 in Dronten gevonden.
Al met al kon na de eerste gesprekken in januari 2018 gestart worden met Aikikids Dronten op 5 september 2018 in een redelijk vaste locatie.
Mocht u interesse hebben of alleen maar nieuwsgierig zijn wat er gedaan wordt, kom eens kijken. Meedoen kan ook. De eerste twee lessen zijn gratis.
DRONTEN – „Als ik aan het eind van de middag door Dronten loop, dan zijn de straten uitgestorven.” Het is Harrie Sparendam een doorn in het oog dat kinderen nauwelijks meer buitenspelen. In een poging om de jeugd achter de iPad vandaan te krijgen heeft hij de vereniging Aikido Dronten opgericht. Op woensdag 5 september starten de lessen voor 8- tot 12-jarigen.
Jongeren in beweging krijgen, dáár gaat het Harrie om. „En dat mag wat mij betreft ook voetbal, zwemmen, hockey of paardrijden zijn. Maar aikido is heel geschikt voor kinderen die vastlopen met hun motoriek, die vastlopen in hun contacten met anderen of die onzeker zijn. Bij aikido werk je aan je zelfvertrouwen, onder andere omdat er geen enkel competitie-element in zit.”
Gezondheid
Zelf kwam Harrie Sparendam met aikido in aanraking, toen hij vanwege zijn gezondheid moest stoppen met judo en karate. „Is aikido niets voor jou?”, werd hem gevraagd. Bij deze Japanse krijgskunst gaat het niet primair om fysieke kracht, maar om ronde en dynamische bewegingen.
Het bleek een schot in de roos. Jan Lodewijks — die van Amsterdam naar Swifterbant was verhuisd — werd zijn leermeester en sindsdien is Harrie verslingerd aan aikido. Hij heeft de eerste dan en volgt nog wekelijks lessen in Amsterdam.
Telefoontje van een moeder
Harrie Sparendam was jarenlang voorzitter van ASVD-Budo. Die club biedt echter geen aikido voor kinderen. Het idee om daarvoor een nieuwe vereniging op te richten ontstond, toen hij werd gebeld door een moeder. Zij zocht een aikidoclub voor haar zoontje van acht.
Harrie zocht contact met de buurtsportcoaches, de gemeente en Optisport. „Iedereen wilde meewerken, want de gemeente Dronten doet er van alles aan om kinderen in beweging te krijgen.” Na enkele kennismakingslessen in het voorjaar heeft hij een vereniging opgericht.
Sportzaal De Stal
Na de zomervakantie starten de lessen op de woensdagmiddag. Om twee uur kunnen kinderen terecht tal in sportzaal De Stal aan De Barrage 6. „En dankzij de medewerking van de gemeente zijn de eerste vier lessen gratis”, vertelt Harrie Sparendam, die zelf de trainingen gaat verzorgen.
Waarom is aikido leuk voor kinderen? „Tsja… dat merk je pas als je gewoon komt meedoen”, antwoordt de leraar, „Het gaat om spelen en stoeien, maar vooral om motorische ontwikkeling, om je houding, om discipline, zelfvertrouwen en concentratie.”
„Aikido is een krijgskunst zonder dat je kracht gebruikt. Alles draait om harmonie. Als iemand je aanvalt, zoek je een vreedzame oplossing. En dat leren we de kinderen op een speelse manier aan. Waarbij we wel wat stoeien, want als je moet leren om jezelf te verdedigen heb je natuurlijk altijd een aanvaller nodig.”
Harmonie als drijfveer
Morihei Ueshiba, de grondlegger van aikido, groeide op met jiujitsu en zwaardvechten, maar maakte ook oorlogen mee. „Hij was moe van alle geweld en dacht: de wereld is toch veel mooier als we in harmonie met elkaar leven?”, zegt de Drontenaar met respect, „Die harmonie van Ueshiba is ook voor mij de drijfveer.”
Vanaf 5 september gaat hij het proberen over te brengen op de jeugd van Dronten. Maar als het aan de oprichter van Aikido Dronten ligt is dat niet het eindstation: „Als er bij de oudere kinderen en bij volwassenen vraag naar is, kunnen we ons aanbod uitbreiden.”
